لا لــــه از خــون شهیـــد بی کــفن آیـــد بـــرون
یا گــل سرخی ، زان دشت و دمن آیــــد بـــرون
کی شــود یـارب کـه بینــم میهنــم دور از نــزاع
از چمن ایـن کــرگس وزاغ و زغـن آیــد بـرون
گـــرچــه دورم از هــوایـــش آرزو دارم مــــدام
لطــف کــن یارب کـه دشمن از وطن آیــد برون
سبــزباشـد چوب خشک اش چون نهال تــازه ئی
وز کنــار صخــره و سنگ ، نستـــرن آیـد برون
ای بهــارای زنــدگی سازهــزاران زنـــده جــان
از مـزارآن شهیــدان، مشک وختــن آیــد برون
ای وطــن درآسمانــت پــر نــزد شاهیــن و بــاز
ورنــه زاغ و بــوم ، امـروز از چمن آیـد برون
التجــا دارم همیـش پــروردگــارا من ( فـعـال )
لشکــر بیـــگـانه را جانــش ز تــن آیــد بـرون