آنها مى شود.
گاه غریب مى نماید با وجودى كه فرزندان ما در یك خانواده رشد مى كنند و بزرگ مى شوند اما با یكدیگر تفاوت هاى بسیارى دارند. هیچ دو انسانى دقیقا مثل هم نیستند. بنابراین با احترام به ویژگى هاى هر یك بپذیریم كه تفاوت ها قابل احترام اند و قرار نیست هیچ كس دیگرى را آن چنان كنترل كند تا دقیقا مطابق میلش عمل كند.
فرزندان ما از كودكى به شیوه هاى گوناگون و كاملا متفاوت از هم مراحل رشد را پشت سر مى گذارند بنابراین براى این كه زودتر بایستند، راه بروند، حرف بزنند، آداب دستشویى رفتن را بیاموزند و … عجله نداشته باشید و آنها را هل ندهید. اجازه دهید به آرامى به آسودگى مراحل خود را طى كنند و شما هم با شكیبایى از این مراحل لذت ببرید.
این كه در تمام مراحل درس و تحصیل و انجام تكالیف نظارت باشد. خوب است اما این نظارت نباید به دخالت تبدیل شود. اصلا قرار نیست در سطر به سطر تكالیف كودكان ما نظر بدهیم و یا حتى به آنها كمك بكنیم! بگذارید خودشان كارها را به شیوه خود انجام دهند و مشكلاتشان را تا حدى حل و فصل كنند. اجازه دهیم كودكمان علایق و استعدادهاى خود را بروز دهد و او ممكن است در یك درس دچار ضعف باشد اما به طور قطع در جایى دیگر و یا رشته اى دیگر استعداد خوبى دارد پس با مقایسه و توقعات و انتظارات نا به جا مانع از رشد و خلاقیت آنها نشویم.